Broń Dwuręczna

Broń Dwuręczna zajmuje powolny, ciężki koniec spektrum walki wręcz Gothica, poświęcając szybkość i okno parowania broni jednoręcznej na druzgocące zadawanie obrażeń i przewagę zasięgu, której żadna broń jednoręczna nie dorówna. Wielkie miecze, topory bojowe i wojenne młoty należą do tej kategorii, każdy z charakterystycznym łukiem zamachu i określoną rolą w rękach zaangażowanego buildu opartego na Sile.

Odrębna Dyscyplina

Gothic traktuje walkę dwuręczną jako w pełni odrębną dyscyplinę od walki jednoręcznej, wymagającą własnej umiejętności zdobytej u wyspecjalizowanych trenerów. Thorus, szef Straży Starego Obozu i jedna z najbardziej fizycznie imponujących postaci frakcji, jest głównym trenerem umiejętności broni dwuręcznej, a koszt ulepszania tej umiejętności — w Punktach Nauki — rośnie z każdym stopniem. Oznacza to, że postać zobowiązująca się do broni dwuręcznej musi starannie planować swój build od wczesnej gry; pobieżne inwestowanie w umiejętność po ciężkich wydatkach gdzie indziej zostawia bohatera ze słabym zamachem, marnującym potencjał broni.

Atrybut Siły działa w tandemie z umiejętnością. Broń dwuręczna nosi strome wymagania Siły, a bohater spełniający tylko minimalny próg zadaje znacznie mniej obrażeń niż ten, który popchnął Siłę daleko poza niego. Oba elementy razem tworzą kluczową inwestycję buildu dwuręcznego.

Zasięg, Wyczucie i Czas Powrotu

Mechaniczny kompromis jest prawdziwy i wymaga prawdziwej adaptacji. Zamach wielkim mieczem jest wolniejszy niż cios jednoręczny i angażuje bohatera w dłuższe okno powrotu, podczas którego nadchodzące ciosy mogą czysto trafić. To surowo karze bezmyślne naciskanie przycisków i nagradza naukę rytmu każdego rodzaju broni.

Nagrodą za opanowanie wyczucia czasu jest substancjalna: dobrze wylądowany ciężki cios ogłusza wrogów, których broń jednoręczna tylko muska, a promień zamachu szerokiego poziomego ciosu może dosięgnąć wrogów pod kątami, które krótsze bronie całkowicie chybiają. Przeciwko grupom zasięg broni dwuręcznej jest zaletą; przeciwko pojedynczym szybkim przeciwnikom dłuższy czas powrotu staje się zobowiązaniem wymagającym ostrożnej pracy nóg.

Końcowa Nagroda

Gdzie build dwuręczny zarabia na swojej inwestycji, to w konfrontacjach końcowej gry. Trolle, Wojownicy Orków i strażnicy Świątyni Śniącego to wszystkie starcia, gdzie surowe obrażenia wielkiego miecza z rudy lub toporu bojowego z rudy skracają walki, które przy lżejszej broni stałyby się długimi bitwami na wytrzymałość. Bohater, który zmaksymalizował umiejętność dwuręczną, popchnął Siłę do granic możliwości i wyposażył jedną z najlepszych dwuręcznych broni z rudy w grze, to jedna z najbardziej bezlitosnych konfiguracji walki wręcz dostępnych w Kolonii Karnej.

W Remaku

Gothic 1 Remake przerabia system walki dla wszystkich rodzajów broni do walki wręcz, a broń dwuręczna szczególnie korzysta z przeprojektowanego systemu animacji i odpowiedzi na trafienia. Zamachy niosą widoczny ciężar i impet; wrogowie reagują na ciężkie ciosy proporcjonalnym ogłuszeniem, które komunikuje moc broni bez przerywania toku walki. Remake rozszerza również różnorodność dostępnej broni dwuręcznej w obozach i łupach od wrogów, dając kategorii większą wizualną i funkcjonalną różnorodność niż miała w oryginale z 2001 roku i sprawiając, że zobowiązanie do buildu dwuręcznego jest lepiej wynagradzane przez cały łuk gry.